رجايى ( 1357 - 1295 ) دكتر احمد على رجايى ، فرزند غلامعلى ، در سال 1295 هجرى شمسى در مشهد ديده به جهان گشود . تحصيلات ابتدايى را در مدرسهء علميه و دورهء متوسطه را در دبيرستان دانش همان شهر به‌پاى برد و در سال 1312 براى ادامهء تحصيل راهى تهران شد و در دانشكدهء كشاورزى به تحصيل پرداخت و در سال 1315 فارغ التحصيل شد و به دريافت ليسانس نايل آمد . رجايى چند سالى در املاك سلطنتى در ايلام غرب و فريمان مشغول كار شد . آنگاه به مشهد منتقل گرديد و سرپرستى شبانه‌روزى دانشسراى مقدماتى را عهده‌دار شد ، در خلال اين مدت به تحصيل علوم ادبيه و عربيه همت گماشت و از محضر اديب نيشابورى نيز كسب فيض كرد . رجايى چون استعداد و شوق فراوانى به فراگيرى دانش داشت ، بار ديگر به تهران رهسپار شد و در دانشگاه تهران در رشتهء ادبيات و زبان فارسى به تحصيل پرداخت و در همين زمان در رشتهء قضايى در دانشكدهء حقوق ثبت‌نام كرد . سرانجام در سال 1326 از دانشكدهء ادبيات و در سال 1327 از دانشكدهء حقوق فارغ التحصيل شد و به فاصلهء يك سال به دريافت دو ليسانس توفيق يافت . ازآن‌پس رشتهء دكترى ادبيات و زبان فارسى را پى گرفت و در سال 1330 فارغ التحصيل گرديد و رسالهء دكترى خود را دربارهء فرهنگ حافظ و نوادر لغات و تركيبات خاص و اصطلاحات صوفيه نوشت و اين كتاب مكرر به چاپ رسيد . دكتر رجايى ، دانشمندى محقق و اديبى فاضل و شاعرى توانا بود و در دانشگاه ادبيات علوم انسانى و دانشگاه تهران و دانشگاه ابو ريحان به تدريس اشتغال داشت و به